Kiedy start w nowej szkole jest trudny

Zmiana szkoły to jedna z tych sytuacji, w których wszystko dzieje się naraz: nowa klasa, nowi nauczyciele, inny rozkład dnia, czasem dojazdy i pierwsze zajęcia praktyczne. Dla jednych uczniów to przygoda, dla innych kilka tygodni ciągłego napięcia.

Zwykle mija samo. Czasem jednak widać, że nie mija: uczeń wraca do domu wyczerpany, nie mówi o nikim z klasy, unika wyjść, coraz częściej szuka powodu, żeby zostać w domu. Nie musi to oznaczać niczego poważnego - ale nie musi też oznaczać, że trzeba tylko poczekać.

Ten tekst jest o jednej konkretnej możliwości, z której rodzic może skorzystać poza szkołą. Nie zastępuje szkolnego pedagoga ani psychologa, a my nie jesteśmy organizatorem tych zajęć. Przekazujemy informację dalej, bo dotyczy dokładnie tej grupy, o której mowa: uczniów rozpoczynających naukę w szkole ponadpodstawowej.

Co to za warsztaty

Centrum Neuropsychiatrii NEUROMED SP ZOZ we Wrocławiu, przy ul. Białowieskiej 74a, prowadzi program wsparcia psychologiczno-psychiatrycznego dzieci i młodzieży zagrożonych kryzysem zdrowia psychicznego oraz negatywnymi skutkami spożywania alkoholu i innych substancji psychoaktywnych. W ramach tego programu zaprasza uczniów rozpoczynających naukę w szkole średniej na warsztaty rozwoju emocjonalno-społecznego.

Spotkania odbywają się raz w tygodniu, w środy o godzinie 17:00. Cykl rozpoczął się 16 września i potrwa do 16 grudnia 2026 roku. Grupa jest zamknięta i liczy 10 osób, czyli jest to ten rodzaj zajęć, w którym uczestnicy przez kilkanaście tygodni pracują w stałym składzie. Prowadzi je Małgorzata Kubów, psycholog i psychoterapeutka.

Udział jest bezpłatny - program finansuje miasto Wrocław.

Czego dotyczą spotkania

Organizator wymienia, że podczas cotygodniowych spotkań uczestnicy będą mieli okazję:

• łatwiej odnaleźć się w nowym środowisku i budować relacje z rówieśnikami,
• rozwinąć pewność siebie i wzmocnić poczucie własnej wartości,
• lepiej rozpoznawać, wyrażać i regulować emocje,
• skuteczniej radzić sobie ze stresem i trudnymi sytuacjami,
• rozwijać umiejętności komunikacyjne, takie jak wyrażanie własnego zdania, proszenie o pomoc i stawianie granic,
• przełamywać nieśmiałość oraz zmniejszać lęk przed oceną,
• doświadczyć wsparcia grupy i poczucia, że nie jest się samemu z podobnymi trudnościami.

Brzmi to jak lista kompetencji przydatnych każdemu i tak rzeczywiście jest. Różnica polega na tym, że na warsztatach ćwiczy się je w grupie rówieśników, a nie dowiaduje się o nich z rozmowy z dorosłym.

To nie jest psychoterapia

Organizator pisze o tym wprost i warto to powtórzyć, bo dla wielu rodziców jest to pierwsze pytanie. Warsztaty mają charakter psychoedukacyjny i rozwojowy. Nie są psychoterapią, lecz formą wsparcia pomagającą młodzieży lepiej odnaleźć się w nowym środowisku szkolnym i rozwijać umiejętności przydatne zarówno w relacjach z innymi, jak i w codziennym funkcjonowaniu.

W praktyce oznacza to dwie rzeczy. Po pierwsze, zapisanie się nie jest przyznaniem, że „coś jest nie tak”. Po drugie, jeżeli uczeń potrzebuje czegoś innego niż zajęcia grupowe, warsztaty tego nie zastąpią - i właśnie temu służy rozmowa przed rozpoczęciem cyklu.

Najpierw rozmowa, dopiero potem zapisy

Przed rozpoczęciem cyklu uczeń razem z rodzicem uczestniczy w konsultacji kwalifikacyjnej. Podczas niej organizator wspólnie z rodziną ocenia, czy warsztaty będą odpowiednią formą wsparcia.

To dobra wiadomość dla osób, które wahają się, czy „to już ten moment”. Na konsultacji można po prostu opowiedzieć, co się dzieje, i usłyszeć, czy grupa jest właściwym miejscem, czy raczej warto poszukać innej formy pomocy. Zapisujemy się więc najpierw na rozmowę ze specjalistą, a nie od razu na trzy miesiące zajęć.

Jak o tym rozmawiać w domu

Nastolatek rzadko reaguje entuzjazmem na zdanie „zapisałam cię na zajęcia”. Łatwiej, gdy propozycja jest konkretna i ograniczona w czasie: raz w tygodniu, w stałej grupie, do połowy grudnia, a najpierw jedna rozmowa, po której można się wycofać.

Pomaga też nazwanie celu po imieniu. Nie „bo masz problem”, tylko „bo w nowej klasie jest trudniej niż myśleliśmy” albo „bo chcesz umieć powiedzieć, czego potrzebujesz, i nie zamilknąć”. Decyzja podjęta razem ma po prostu większą szansę przetrwać do trzeciego spotkania.

Jeżeli uczeń odmawia, nie warto tego forsować. Można wrócić do tematu za kilka tygodni albo zacząć od rozmowy ze szkolnym psychologiem lub pedagogiem - to nie są konkurencyjne ścieżki.